Άκου άνθρωπε

Ζεις απλά, εικονικά κι απρόσωπα

Ο πρόγονός σου σε κοιτά και φεύγει

Δεν περίμενε τίποτα τέτοιο από σένα 

Για όλα τα μη του κόσμου εσύ να εφευρίσκεις ένα κόκκινο κουμπί 

Περίμενε από σένα να γίνεις άνθρωπος 

ν' αναπληρώνεις τ' οξυγόνο που χαλάς προσφέροντας στη φύση

Κι όχι αντί να διορθώνεσαι και να αλλάζεις

να φτιάχνεις πιο χοντρό σκοινί για να μπορεί αύριο μεθαύριο να σε κρατήσει

Μέσα σε οθόνες διοχετεύεις τη ζωή σου 

και τις ρυτίδες σου κολλάς επάνω στο γυαλί 

Ξέρεις μα δε μιλάς ξέρεις ποιά είν' η μοίρα η δική σου

στάτους ν' αλλάζεις για δείξεις πως η μαύρη τρύπα δε σε έχει καταπιεί 

Λατρεύεις σώβρακα μισά κι ανθρώπους κούφιους

δε σε 'χουν μάθει ν' αγαπάς, να διακρίνεις την ουσιά 

πόλεμος στην "αληθινή" ζωή αυτών που έχει στερέψει το IQ τους

κι απλή συνήθεια τους έχει γίνει η συνουσία

PennyW